Η απίστευτη δεκαετία του ’60: Ματιές σε γεγονότα που ξεχώρισαν το 1961

Πρόσωπα και στιγμές της δεκαετίας του ’60 μέσα από το Ιστορικό Αρχείο των εφημερίδων «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

To Σαββατοκύριακο 11-12 Νοεμβρίου του 1961, το «μπλέντερ» της διεθνούς και ελληνικής επικαιρότητας τα είχε όλα.

Ο Ζαν Κοκτώ «συναντήθηκε» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και οι Χρουστσόφ και Στάλιν με τον Μινωτή και τον Τσαρούχη, ενώ η άτυχη μαϊμού με το όνομα Γολιάθ, δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στο διάστημα.

Και όλα αυτά, πάντα υπό τους ρυθμούς ενός νέου χορού που κυρίευε τον πλανήτη, το «τουίστ».

Ζαν Κοκτώ

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 11.11.1961, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Ζαν Κοκτώ, ποιητής, θεατρικός -και όχι μόνο- συγγραφέας και ζωγράφος, μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του πνεύματος του περασμένου αιώνα, το 1961 ήταν 72 χρόνων. Ήταν αυτός που είχε πως «η ζωή είναι μια οριζόντια πτώση» και τα τελευταία εκείνα χρόνια της ζωής του (πέθανε το 1963), συνέχισε να γράφει.

Τον Νοέμβριο του 1961, βρισκόταν σε περίοδο ανάρρωσης ύστερα από ένα πρόβλημα υγείας που είχε αντιμετωπίσει.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ασθένειάς του είχε απαιτήσει από τους ανθρώπους που τον φρόντιζαν, να του έχουν συνεχώς δίπλα του χαρτί και στυλό και να κρατάνε σε ασφαλές σημείο όποιο κείμενο και αν του προέκυπτε.

« Αυτά τα γραπτά υπήρξαν και για μένα εξίσου ακατανόητα. Βρέθηκα μπροστά σε σημεία ανεξήγητα, κομμάτια φράσεων, αρχές ποιημάτων. Συνταράχθηκα, ώστοσο, όταν είδα αυτή την αυτόματη γραφή, καμωμένη , ασυνείδητα, μέσα στον πυρετό. Της ήμουν και της είμαι ακόμα ξένος. Δεν ήταν δυνατό να την υποφέρω. Πολλές ώρες κάθε μέρα αποκρυπτογραφώ την ίδια τη γραφή μου. Μεταγράφω, αποκαλύπτω»

Ο Ζαν Κοκτώ, επί τω εικαστικώ του έργω, Πηγή: therake.com

Γνήσιο τέκνο των πρωτοποριακών avant guarde ρευμάτων της εποχής του, έδινε, στα 72 του χρόνια, τόπο στους επόμενους.

«Σήμερα πολλοί νεώτατοι συγγραφείς αποστρέφονται με μία ειλικρίνεια που εκτιμώ την παλαιά φρουρά που έγινε πια δογματική.

»Χωρίς αμφιβολία, στην χωρίς πλαίσιο εποχή μας η αποστροφή αυτή είναι για τους παραπάνω συγγραφείς το μόνο μέσο να αποκτήσουν την μοναδική πολυτέλεια της νεότητος: την ανυπακοή»

Όπως εξάλλου πολύ σωστά είχε πει: «Οι νέοι γνωρίζουν τι δεν θέλουν πριν να γνωρίσουν τι θέλουν».

Η Λίζα και η άλλη

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Νοέμβριο του 1961, ήταν 27 ετών και ετοιμαζόταν για την πρεμιέρα της κινηματογραφικής ταινίας «Η Λίζα και η άλλη».

Στο θέατρο και τον κινηματογράφο είχε κάνει το ντεμπούτο της ήδη από το 1953 και 1954 αντίστοιχα, όμως η μεγάλη εκτόξευση στην καριέρα της είχε έρθει πρόσφατα, με τις ταινίες «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Το Κλωτσοσκούφι» (1960) και «Μανταλένα» (1960).

Τώρα το ελληνικό κινηματογραφικό κοινό αδημονούσε να περάσει το Σαββατοκύριακο 11-12 Νοεμβρίου 1961 και να φτάσει η Δευτέρα για να δει τη νέα ταινία της Αλίκης που θα έκανε πρεμιέρα σε οκτώ διαφορετικές κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 12.11.1961, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο μελετητής, επιμελητής εκδόσεων και καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας Γιώργος Σαββίδης, γνωστός με την υπογραφή του, Γ. Π. Σαββίδης, σημείωνε λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα:

«Η δνις Βουγιουκλάκη μάς βεβαιώνει με τον πιο πειστικό τρόπο ότι είναι πάντα μοναδική και ασυναγώνιστη ως Αλίκη, αλλά συνάμα ότι μπορεί εξ’ ίσου άνετα και αμίμητα να είναι ‘η Άλλη’».

»Σ’ αυτό, φυσικά την βοηθάει – η ευαίσθητη, πνευματώδης και πολυμήχανη σκηνοθεσία του κ. Δημόπουλου, η πάντα αψεγάδιαστη – και εδώ εμπνευσμένη- φωτογραφία του κ. Ουώλτερ Λάσσαλυ, και η υποδειγματική μουσική του κ. Μάνου Χατζηδάκι.»

Πηγή: in.gr

Recommended For You